سفارش تبلیغ

پایه عکاسی مونوپاد
نبرد ایران و اسرائیل


























فرهنگی ،مذهبی

+ نوحه حضرت قاسم (ع)

نوحه عم اوْغل? حاج سلیم موذن - شاعر:سید تقی سیفی اردبیلی

 

عم اوغل? صبریـم جالاند?

خانــه‌‌ی-ی-بختیــم تالانـد?

اوْوچ?ـــلارا اسیـــر اوْلــــد?م

داد?مـه تئــز گــل آمــانـــد?

باغر?م اوْل?ب قان عم اوْغل?

گؤزلـه‌ره قـ?ربان عـم اوْغلـ?    *

 

 

حیجـلـه‌ســرا تالان اوْلـــد?

گلین‌لیــگیــم یالان اوْلــــد?

ا?ست?مه آد قوْی?ب گئتدین

دردیــن منــه قـالان اوْلـد?

باغر?م اوْل?ب قان عم اوْغل?

گؤزلـه‌ره قـ?ربان عـم اوْغلـ?    *

 

فله‌ک سنه کمنـد آتـد?

اوْلادی آرزییـــا چــاتـــد?

سنین آد?ن دیله د?شد?

امما منیــم آد?ــم باتــد?

باغر?م اوْل?ب قان عم اوْغل?

گؤزلـه‌ره قـ?ربان عـم اوْغلـ?    *

 

ا?ره‌گیمده سؤز?م قالد?

نه قلبیمده دؤز?م قالـد?

کج باخ?ب آیر?لانـدا سـن

گؤزله‌روندا گؤز?م قالــد?

باغر?م اوْل?ب قان عم اوْغل?

گؤزلـه‌ره قـ?ربان عـم اوْغلـ?    *

 

چاغماغ?ن? فلـه‌ک چاخـد?

گؤگده بیر ا?لدیریم شاخ-د?

چوْخـلار آیـد?نل?غــا چ?خــد?

منیم بخت ا?لــد?ز?م یاتـد?

باغر?م اوْل?ب قان عم اوْغل?

گؤزلـه‌ره قـ?ربان عـم اوْغلـ?    *

 

سالد? منی بـلا جانـــدان

ظ?لم-وْ-جفــای دوْرانـــدان

بزه‌ندی توی گـ?نـ? سنیـن

آغ کؤینه‌گین ق?ز?ل قاندان

باغر?م اوْل?ب قان عم اوْغل?

گؤزلـه‌ره قـ?ربان عـم اوْغلـ?    *

 

خوْش گ?ن? نئیلیره‌م سن‌سیز

گ?ل بئجه‌ره‌م دره‌م سن‌سیز

چتیـــن گـــؤره ائـــل قبیلـــه‌م

زولفله‌ریمی هؤره‌م سن‌سیز

باغر?م اوْل?ب قان عم اوْغل?

گؤزلـه‌ره قـ?ربان عـم اوْغلـ?    *

 

داغ?لد? ائللـه‌ریم گئتدی

سوْی?لد?م زیوه‌ریم گئتدی

سنده‌ن قالان نیشانئیدی

گلین‌لیک معجه‌ریم گئتدی

باغر?م اوْل?ب قان عم اوْغل?

گؤزلـه‌ره قـ?ربان عـم اوْغلـ?    *

 

آه?ـم الـــوْودان سئچیلمــــه‌ز

دردیــم ا?ره‌کــده‌ن بیچیلمــه‌ز

سنده منـی گـؤزده‌ن آتســوْن

عئشقون ا?ره‌کده‌ن کیچیلمه‌ز

باغر?م اوْل?ب قان عم اوْغل?

گؤزلـه‌ره قـ?ربان عـم اوْغلـ?    *

 

کوفییـــه گلــدی قطـــاریــم

سارالد? گ?ل تک عوذاریم

قانل? باش?ن جیدا ا?ستـه

اوْلـد? منیــم هــم جواریــم

باغر?م اوْل?ب قان عم اوْغل?

گؤزلـه‌ره قـ?ربان عـم اوْغلـ?    *



نوشته شده در پنج شنبه 93 آبان 8ساعت ساعت 11:3 صبح توسط مشتعلی| نظر

     

منه د?شمــه‌ن ال چالانـدا

جان قوْیماد? غم ب? جانـدا

تار? بیلیـر نـه چکـمیشـه‌م

نئی ده باشون داشلانانـدا

باغر?م اوْل?ب قان عم اوْغل?

گؤزلـه‌ره قـ?ربان عـم اوْغلـ?    *

 

گ?لوستـانـدا تیکـان بیتـدی

گؤزه‌ل یاریم گؤزده‌ن ایتدی

دؤی?لمه‌کده‌ن یوْر?لمـازد?ـم

منـی شماتــه‌ت اینجیتـدی

باغر?م اوْل?ب قان عم اوْغل?

گؤزلـه‌ره قـ?ربان عـم اوْغلـ?    *

 

داشلان?ـب چرخیـن جفاسـی

دردیمیــن یــوْخــد?ر داواسـ?

هـــر یـارایـــا مرهـــه‌م اوْلســا

ساغالمــاز هئـچ دیل یاراس?

باغر?م اوْل?ب قان عم اوْغل?

گؤزلـه‌ره قـ?ربان عـم اوْغلـ?    *

 

اوْوچـ? کمـانـه اوْخ تــاخـــار

جئیران قاچـار دؤنه‌ر باخــار

تان?ش داش? اوْخدان بته‌ر

هم گؤینه‌ده‌ر هم ائو ی?خـار

باغر?م اوْل?ب قان عم اوْغل?

گؤزلـه‌ره قـ?ربان عـم اوْغلـ?    *

 

قیشده قـوْپـار د?مــان یئــرده‌ن

اوره‌گ یـــانــار یامــان یئــــرده‌ن

ک?سمه‌گه حقلی‌سن منــده‌ن

کؤن?ل ک?ســه‌ر ا?مـان یئــرده‌ن

باغر?م اوْل?ب قان عم اوْغل?

گؤزلـه‌ره قـ?ربان عـم اوْغلـ?    *

 

بــ?لبـ?ل ا?چـار گؤگـه بیلمه‌ز

گ?ل تیکانل?ق سئـوه بیلمـه‌ز    **

آداخل?ســ? اؤلــه‌ن گلیــن

هئچ قاپ?ن? دؤیــه بیلمــه‌ز

باغر?م اوْل?ب قان عم اوْغل?

گؤزلـه‌ره قـ?ربان عـم اوْغلـ?    *

     

غـم منــی زینهاره گتــدی

آغ گـ?ن?مــ? قـــارا گتـــدی

فلــه‌ک قـوْلـ?مـو باغـلاد?

مجلس-ی-مئیخاره گتدی

باغر?م اوْل?ب قان عم اوْغل?

گؤزلـه‌ره قـ?ربان عـم اوْغلـ?    *

 

هامـی یارین عـزیـز ایستـه‌ر

گلین گئـده ن جهیز ایستـه‌ر

گؤزله‌روننـان ایـراق اوْلسـ?ن

د?شمه‌ن منی کنیز ایسته‌ر

باغر?م اوْل?ب قان عم اوْغل?

گؤزلـه‌ره قـ?ربان عـم اوْغلـ?    *

 

آخـــار ســ?دا بال?ــــق ا?زه‌ر

آی باتـانـــدا ا?لــدوز سـ?زه‌ر

توْی گؤرمییه‌ن یاسل? گلین

کنیــــزلیـگـــه نئـجــــه دؤزه‌ر

باغر?م اوْل?ب قان عم اوْغل?

گؤزلـه‌ره قـ?ربان عـم اوْغلـ?    *

 

ب? چـرخ سـوفلــه-وْ-دنـــی

بــلاده‌ن اینـجیــدیـب منـی

د?شمه‌ن ائوینده گؤزله‌ریم

قــوْرخا-قـوْرخـا گزه‌ر سنـی

باغر?م اوْل?ب قان عم اوْغل?

گؤزلـه‌ره قـ?ربان عـم اوْغلـ?    *

 



نوشته شده در پنج شنبه 93 آبان 8ساعت ساعت 11:1 صبح توسط مشتعلی| نظر بدهید

+حضرت علی اصغر (ع) نوحه‌سی

قوْشار: نادری

 

باج? جان شرار-ی-غمده ا?ره‌ک اوْدلان?بد? تئز گـل

الیم ا?سته شیرخواریم، س?س?ز اوْخلان?بد? تئز گل

 

گله‌بیلمیره‌م خیامه، ا?ره‌گیمده یوْخد? طاقت

گل اؤز?ن آپار بالام?، منه ائیله بیر حمایت

بوْغاز?ن بیچیبدی پئیکان، اوْلا جیسمی بلکه راحت

منه راه-ی-چاره ب?ردا باج? باغلان?بد? تئز گل

 

باخ?رام ب? طئفل-ی-زاره، ا?ره‌گیم دؤن?ر کبابه

یوْلا گؤز تیکیب آناس?، د?ش?ب ایندی اضطرابه

گل آپار ب? طئفلی زینب وئر اوْ ناتوان ربابه

الیم ا?سته جان وئره‌نده، جیگریم یان?بد? تئز گل

 

من آپارد?م اصغریمه س? آلام کی راحت اوْلس?ن

منی ائتدیله‌ر خجالت اوْخ آتان خجالت اوْلس?ن

گل آپار خیامه طئفلی، تزه بیر قیامت اوْلس?ن

بوْیان?بد? ال قوْماد?، قانا ایسلان?بد? تئز گل

 

باج? حرمله کمانه قوْی?ب اؤز اوْخ?ن آتاندا

آتا قان?ن? بالان?ن، قان?نا اوْ اوْخ قاتاندا

منه تار اوْل?بد? دونیا، ا?ش?ق ا?لد?ز?م باتاندا

گینه سینه‌ی-ی-امامت، باج? داغلان?بد? تئز گل

 

سوْل? هانس? باغبان?ن گ?ل? غ?نچه چاغ? من تک؟

کیمین اوْخلان?ب ال ا?سته بئله س?د ا?شاغ? من تک؟

باج? هانس? پادشَهدور،پوْز?لا تیفاقی من تک؟

منه اوْدل? بیر مصیبت، تزه باشلان?بد? تئز گل

 

ب?ر?ی?بد? جهل-وْ-ظ?لمت، باج? ب? سپاه-ی-شامی

بیر ایچیم س? ا?سته ب?نلار، منیم اوْخلاد? بالام?

ب? قوْش?ن نه دین تان?رلار، نه پئیمبر امامی

زر-وْ-سیمه ب? جماعت، عجب آللان?بد? تئز گل

 

سؤز? نادری تمام ائت، یانار الده ایندی خامه

نه حیاسیز اوْلد? امّت، س?ی? وئرمه‌دی امامه

دؤنه قانه ب? فراتی گله لعنت اهل-ی-شامه

کرم ائت امام-ی-قائم، حق آیاخلان?بد? تئز گل

 

کتاب منشور عاشورا (گلچین)– سید اکبر صدرالدینی

     

حضرت علی اکبر ع نوحه سی

قوشار: مولانا یتیم

 

قانون آخدیقجا یوزه زولف-ی-مطرّادن اوغول

آپاریر تاب و توانا دل-ی-لئیلادن اوغول

 

سن امامت گونونون کوکب-ی-رخشنده سی سن

نئجه کوکب اوگونون جلوه-ی-تابنده سی سن

جلوه دن دوشسه گونون علّت-ی-زیبنده سی سن

باتا سنسیز یئری وار مشرق-ی-اقصادن اوغول

 

گؤسته ریر یاره لرین خنجر-ی-فولاد اثری

گتدی اظهاره باشین نکته-ی-شقّ القمری

سنی بوحاله سالان ای دل-ی-لئیلا ثمری

بهره مند اولمایا هرگیز ایکی دونیادان اوغول

 

بسله میشدیم سنی بو سینه ده چوخ عزّتیله ن

سینه چاک اوللام اوغول ایمدی غم-ی-فرقتیله ن

بارخارام پئیکر-ی-صد پاره وه یوز حسرتیله ن

آه بو درد-ی- دل حسرت-ی-بی جادن اوغول

 

صورتون حُسن خدادادیله سرمایه سی وار

طیّ ائدیب حُسن-ی-جمالین نقدر پایه سی وار

عارضون قیرمیزی قاندان ائله پیرایه سی وار

گوی سبقت آپاریب هر رُخ-ی-زیبادن اوغول

 

ایستیره م ناله-ی-دلسوزیمی دلدار ائشیده

ایسته مم شیون و فریادیمی اغیار ائشیده

حئیف دیر بولبول و گول صحبتینی خار ائشیده

ناله هر چند برازنده دی ثکلادن اوغول

 



نوشته شده در پنج شنبه 93 آبان 8ساعت ساعت 10:50 صبح توسط مشتعلی| نظر بدهید

روایت شیخ صدوق[ویرایش]

دومین خبر را «شیخ صدوق» متوفا به سال 381 هجری

 در کتاب «امالی» باز هم به صورت شفاهی نقل می‌کند.

 متن خبر چنین است؛ «شیخ صدوق رحمه الله در امالی

 روایت کرده است از پدرش از علی بن ابراهیم از پدرش

ابراهیم رجا از علی بن جابر از عثمان بن داود هاشمی از

 محمد بن مسلم از حمران بن اعین از ابی محمد نام که از

 مشایخ اهل کوفه بود، گفت؛ چون حسین بن علی علیه السلام

 شهید گردید، دو پسر خردسال از اردوی او اسیر شدند و

 آنها را نزد عبیدالله آوردند. عبیدالله زندانبان را بخواست

 و گفت؛ این دو پسر را بگیر و نگاه دار و از خوراک

 خوب و آب سرد به آنها نخوران و ننوشان و در زندان

 بر آنها تنگ گیر و این دو پسر روز، روزه داشتند و

چون شب می‌شد دو قرص نان جو و کوزه آب برای

 آنها می‌آورد و چون بسیار ماندند، چنان که سالی برآمد،

 یکی از آنها به برادر خود گفت در زندان بسیار ماندیم

و نزدیک است عمر ما به سر آید و بدن ما بپوسد، وقتی

 این پیرمرد بیاید به او بگوی ما کیستیم، قرابت ما را با

محمد (ص) باز نمای، باشد که ما را در طعام گشایشی

 دهد و آشامیدنی ما را بیشتر کند. چون شب شد، پیرمرد

 آن دو گرده نان جو و کوزه آب بیاورد. پسر کوچک‌تر گفت؛

 ای شیخ، محمد (ص) را می‌شناسی؟ گفت؛ چگونه نشناسم که

 او پیغمبر من است. گفت؛ جعفر بن ابی طالب را می‌شناسی؟

 گفت؛ چگونه او را نشناسم که خداوند او را دو بال داد تا با

فرشتگان پرواز کند، چنان که خواهد. گفت؛ علی بن ابی طالب (ع)

 را می‌شناسی؟ گفت؛ چگونه نشناسم علی را که پسر عم و برادر

 پیغمبر من است. گفت؛ ای شیخ ما از خانواده پیغمبر تو محمد (ص)

 و فرزندان مسلم بن عقیل بن ابی طالبیم و در دست تو اسیر مانده‌ایم،

 اگر از تو خوراکی نیکو خواهیم، به ما نمی‌دهی و آب سرد

 نمی‌نوشانی و در زندان بر ما تنگ گرفته یی.

زندانبان بر پای آنها افتاد و گفت؛ جان من فدای شما و روی

من سپر بلای شما ای عترت رسول برگزیده حق. این در زندان

به روی شما باز است، به هر راهی که می‌خواهید بروید و چون

 شب شد، همان دو گرده نان و کوزه آب را بیاورد، راه را به

 آنها نشان داد و گفت؛ ای دوستان من شب راه بروید و روز

 آرام گیرید تا خداوند شما را فرج دهد. آن دو طفل بیرون رفتند.

 شبانه بر در خانه زالی رسیدند. او را گفتند؛ ای عجوز ما دو طفل

 خرد و غریب هستیم، راه را نمی‌شناسیم. تاریکی شب ما را فرو

 گرفته است. امشب ما را به میهمانی بپذیر، چون صبح شود

 روانه شویم. زن گفت؛ شما کیستید؟ ای حبیبان من که من

بوی خوش بسیار شنیده‌ام، اما بویی خوش تر از بوی شما

 استشمام نکرده‌ام. گفتند؛ ای پیرزن ما از عترت پیغمبر

 تو محمدیم (ص)، از زندان عبیدالله گریخته‌ایم. عجوز گفت؛

 ای دوستان من، مرا دامادی است فاسق که در واقعه کربلا

حاضر بوده است. می‌ترسم شما را در اینجا ببیند و به قتل برساند.

گفتند؛ همین امشب تا هوا تاریک است می‌مانیم و چون روشن

شود به راه می‌افتیم. گفت؛ برای شما طعامی آورم، آورد. بخوردند

 و آب بیاشامیدند و به رختخواب رفتند. برادر بزرگ‌تر را گفت؛

 ای برادر امیدواریم امشب ایمن باشیم. نزدیک من آی تا تو را

 در آغوش بگیرم، پیش از آنکه مرگ میان ما جدایی افکند.

 همچنین یکدیگر را در آغوش گرفتند و خفتند و چون از شب

 پاسی بگذشت، داماد آن پیر زن بیامد و در را آهسته بکوفت.

 عجوز گفت؛ کیست؟ گفت؛ من فلانم. گفت؛ در این ساعت

شب چرا آمدی که وقت آمدن تو نیست؟ گفت؛ وای بر تو در

 بگشای پیش از اینکه عقل از سر من پرواز کند و زهره در

اندرون من بشکافد، برای این بلای صعب که مرا افتاده است.

 زن گفت؛ وای بر تو، تو را چه بلایی افتاده است؟ گفت؛ دو

 طفل خرد از زندان عبیدالله گریخته‌اند و او منادی کرده است،

 هر کس سر یک تن آنها را آورد، هزار درم جایزه بستاند و

 هر کس سر هر دو تن را آورد، دو هزار درم. و من در پی

 آنها تاخته، مانده و کوفته شدم و اسب را مانده کردم، چیزی

به چنگم نیامد. عجوز گفت؛ ای داماد بترس از اینکه محمد (ص)

روز قیامت دشمن تو باشد. گفت؛ وای بر تو که دنیا خواستنی است

 و حرص مردم برای آن است. زن گفت؛ دنیا را چه می‌کنی، اگر

 آخرت نباشد؟ گفت؛ سخت حمایت می‌کنی از آن دو، همانا که

مطلوب امیر نزد توست، برخیز که امیر تو را می‌خواند. زن

 گفت؛ امیر را با من چه کار که پیرزنی هستم در این بیابان.

 گفت؛ من طلب می‌کنم در را بگشای تا شب بیاسایم و چون

صبح شود در طلب آنان به کدام راه باید رفت. پس در بگشود

 و طعام و آب آورد. بخورد و بیاشامید و بخفت. نیمه شب

 صدای آن دو طفل بشنید، برخاست و به سوی آنها آمد مانند

 شتر مست برآشفته و بانگ چون گاو بر می‌آورد و دست به

دیوار می‌کشید تا دستش به پهلوی پسر کوچک‌تر رسید. پسر

 گفت؛ کیستی؟ او گفت؛ من صاحبخانه‌ام. شما کیستید؟ پس آن

 طفل برادر بزرگ‌تر را بجنبانید و گفت؛ ای دوست برخیز.

 قسم به خدا آنچه می‌ترسیدیم در آن واقع شدیم. مرد به آنها

گفت؛ شما کیستید؟ گفتند؛ ای مرد اگر راست گوییم ما را

 امان می‌دهی؟ گفت؛ آری. گفتند؛ امان از طرف خدا و

 رسول (ص) و پناه خدا و رسول (ص). گفت؛ آری. گفتند؛

 محمد بن عبدالله (ص) گواه باشد. گفت؛ آری. گفتند؛ خدای

بر آنچه گوییم شاهد و وکیل باشد. گفت؛ آری. گفتند؛ ما از

 عترت پیامبر تو محمدیم (ص). از زندان عبیدالله گریخته‌ایم،

 از کشته شدن. گفت؛ از مرگ گریخته‌اید و در مرگ واقع

 شده‌اید. الحمدلله که بر شما دست یافتم، پس برخاست و بازوهای

 آنها ببست و همچنان دست بسته بودند تا صبح.

و چون فجر طالع شد، بنده سیاهش را که نامش فلیح بود،

بخواند و گفت؛ این دو پسر را بردار و کنار فرات بر و

 گردن زن و سر آنها را بیاور تا نزد عبیدالله برم و دو هزار

 درهم جایزه بستانم. آن غلام شمشیر برداشت و با آن دو طفل

 روانه شد و پیشاپیش آنها می‌رفت. چیزی دور نشده بود

 که یکی از آن دو گفت؛ ا ی سیاه چه شبیه است سیاهی تو

 به سیاهی بلال موذن رسول خدا (ص). سیاه گفت؛ مولای

 من مرا به کشتن شما امر کرده است. شما کیستید؟ گفتند؛

ای سیاه ما عترت پیغمبر توایم، محمد (ص)، از زندان

 عبیدالله از کشته شدن گریخته‌ایم و این پیر زن ما را

 میهمان کرد و مولای تو کشتن ما را می‌خواهد.

سیاه بر پای آنها افتاد، می‌بوسید و می‌گفت؛ جان من

فدای جان شما و روی من سپر بلای شما ای عترت پیغمبر

 برگزیده حق، قسم به خدا نباید کاری کنم که محمد (ص)



نوشته شده در سه شنبه 93 آبان 6ساعت ساعت 5:6 عصر توسط مشتعلی| نظر بدهید

     روز قیامت خصم من باشد. پس دوید و شمشیر را به کناری

 بینداخت و خود را در فرات افکند و شناکنان به جانب دیگر

 رفت. مولای او فریاد برآورد، ای غلام نافرمانی من کردی،

 گفت؛ من فرمان تو بردم تا نافرمانی خدا نمی‌کردی. اکنون

که نافرمانی خدا نمودی، از تو بیزارم در دنیا و آخرت. پس

 پسر خود را بخواند و گفت؛ ای فرزند من دنیا را از حلال

 و حرام برای تو جمع می‌کنم و دنیا خواستنی است. این دو

 پسر را بگیر و کنار فرات بر و گردن آنها را بزن و سر

آنها را نزد من آور تا نزد عبیدالله برم و جایزه دو هزار درم بستانم.

پس پسر شمشیر برگرفت و پیشاپیش آن دو طفل می‌رفت.

 چیزی دور نشده بود که یکی از آنها بدو گفت؛ ای جوان

چه اندازه می‌ترسم برای جوانی تو از آتش جهنم. جوان

گفت؛ ای دوستان شما کیستید؟ گفتند؛ ما از عترت پیغمبر

 تو محمد (ص)، پدر تو کشتن ما را می‌خواهد. پس آن

 جوان بر پای آنها افتاد و آنها را می‌بوسید و همان سخن

غلام سیاه را بگفت و شمشیر انداخت و خود را در

 فرات افکند و بگذشت به جانب دیگر.

پس پدر او فریاد زد، ای پسر نافرمانی من کردی؟

 گفت؛ اگر اطاعت خدا کنم و نافرمانی تو بهتر است

 از آنکه نافرمانی خدا کنم و اطاعت تو. آن مرد گفت؛

 قتل شما را هیچ کس بر عهده نگیرد، جز من و شمشیر

 برداشت و پیش آنها رفت. وقتی به کنار فرات رسید،

 شمشیر را از نیام بیرون کشید، چون دیده آن دو طفل

 به شمشیر افتاد، اشک در چشمان شان بگردید و گفتند؛

 ای پیرمرد ما را به بازار بر و بفروش و بهای ما را

 برگیر و مخواه دشمنی محمد (ص) را فردای قیامت.

 گفت؛ نه ولکن شما را می‌کشم و سرتان را برای عبیدالله

 می‌برم و دو هزار درم جایزه می‌گیرم. گفتند؛ ای پیرمرد

 خویشی ما را با پیغمبر (ص) مراعات نمی‌کنی؟ گفت؛

 شما را با رسول خدا (ص) خویشی نیست. گفتند؛ ای پیرمرد

 پس ما را نزد عبیدالله بر تا خود او هر حکم درباره ما بکند.

 گفت؛ به این رهی نیست، باید تقرب جویم نزد او به ریختن

خون شما. گفتند؛ ای پیرمرد به خردی و کوچکی ما دل تو

 نمی‌سوزد؟ گفت؛ خدای تعالی در دل من رحم قرار نداده

است. گفتند؛ ای پیرمرد اکنون که ناچار ما را می‌کشی،

بگذار چند رکعت نماز گزاریم. گفت؛ هر چه خواهید نماز

 گزارید، اگر شما را سودی داشته باشد. پس هر کدام چهار

 رکعت نماز گزاردند و چشمان خود را سوی آسمان بلند

 کردند و گفتند؛ یا حی یا حکیم یا احکم الحاکمین احکم بیننا

 و بینه بالحق، پس آن مرد برخاست و بزرگ‌تر را

 گردن زد و سرش را برداشت در توبره نهاد و رو

به جانب کوچک‌تر کرد و آن پسر کوچک‌تر خود را

در خون برادر می‌مالید و می‌گفت؛ پیغمبر (ص) را

ملاقات کنم آغشته به خون برادرم. آن مرد گفت؛ مترس

 اکنون تو را به برادرت ملحق می‌کنم. پس گردن او را

 بزد و سر او برگرفت و در توبره نهاد و بدن آنها را

 خون چکان در آب انداخت و نزد عبیدالله آمد. او بر

 تخت نشسته بود و چوب خیزران در دست داشت.

سرها را در جلوی او نهاد، چون در آنها نگریست،

سه بار برخاست و بنشست و گفت؛ حق میهمانی آنها را نشناختی؟

 گفت؛ نه. گفت؛ آن هنگام که می‌کشتی شان، چه گفتند؟ گفت؛

گفتند ما را به بازار بر و به فروش و از بهای ما انتفاع بر و

 مخواه محمد (ص) روز قیامت دشمن تو باشد. گفت؛ تو

 چه گفتی؟ گفت؛ گفتم؛ نه و لکن شما را می‌کشم و سر شما

 را نزد عبیدالله بن زیاد می‌برم و دو هزار درم جایزه می‌گیرم.

 گفت؛ آنها چه گفتند؟ گفت؛ گفتند؛ ما را نزد عبیدالله بر تا او

خود حکم کند درباره ما. گفت؛ تو چه گفتی؟ گفت؛ گفتم راهی

 به این کار نیست مگر تقرب جویم به سوی او به ریختن

 خون شما. گفت؛ چرا زنده آنها را نیاوردی تا جایزه تو را دو

 برابر دهم، چهار هزار درهم؟ گفت؛ راهی به این کار

 نیافتم و خواستم به ریختن خون آنها نزد تو مقرب شوم.

گفت؛ دیگر چه گفتند؟ گفت؛ گفتند؛ خویشی ما را با پیغمبر (ص)

 مراعات کن. گفت؛ تو چه گفتی؟ گفت؛ گفتم؛ شما را با

 رسول خدا (ص) قرابتی نباشد. گفت؛ وای بر تو دیگر

 چه گفتند؛ گفت؛ گفتند؛ بگذار چند رکعت نماز گزاریم.

من هم گفتم؛ هر چه می‌خواهید نماز گزارید اگر نماز

شما را سودی دهد. پس آن دو پسر چهار رکعت نماز

 گزاردند. گفت؛ بعد از نماز چه گفتند؛ گفت؛ دیده‌های

 خود به جانب آسمان بلند کردند و گفتند؛ یا حی یا حکیم

یا احکم الحاکمین احکم بیننا و بینه بالحق. عبیدالله گفت؛

احکم الحاکمین حکم کرد میان شما. کیست که این فاسق

را بکشد؟ گفت؛ پس فردی شامی پیش آمد و گفت؛ من.

عبیدالله گفت؛ او را بدان جا بر که آن دو طفل را کشت و

 گردن او را بزن و بگذار خون آنها با هم آمیخته شود و

 بشتاب سر او را نزد من آور. پس آن مرد چنان کرد و

سر او را بیاورد و بر نیزه نصب کردند. کودکان بر آن

سنگ زدن و تیر انداختن گرفتند و می‌گفتند؛ این کشنده

ذریت پیغمبر (ص) است.»

با تشکر از زحمتکشان سایت از ویکی‌پدیا، دانشنامه? آزاد

 



نوشته شده در سه شنبه 93 آبان 6ساعت ساعت 5:6 عصر توسط مشتعلی| نظر بدهید

طفلان مسلم

طفلان مسلم اصطلاحی است میان شیعیان که اشاره دارد

 به اسماعیل بن مسلم بن عقیل و محمد بن مسلم بن عقیل ،

 دو فرزند مسلم بن عقیل و از همراهان حسین بن علی که

 در واقعه? کربلا حضور داشته و کشته شدند.

 

ماجرای طفلان مسلم[ویرایش]

یکی از وقایع مشهور که در مراسم مربوط به عاشورا

 نقل می‌شود، ماجرای طفلان مسلم بن عقیل است.

نخستین خبر در مورد «طفلان مسلم بن عقیل» حدوداً

230 سال بعد از واقعه کربلا نوشته شد. نویسنده این

 خبر «محمدبن جریرطبری» متوفا به سال 310 هجری

 بود. طبری این خبر را شفاهاً به اسناد زیر نقل می‌کند؛

 «حدثنی زکریاء بن یحیی الضریر، قال؛ حدثنا احمد بن جناب المصیبی،

 قال؛ حدثنا خالد بن یزید بن عبدالله القسری،

قال حدثنا عمار الدهنی عن ابی جعفر.»14

 متن خبر چنین است؛ «هنگامی که اسرا را به

 کوفه آوردند، دو پسر بچه عبدالله بن جعفر یا فرزند فرزند جعفر

 برفتند و به مردی از قبیله طی پناهنده شدند. وی گردن شان

 را زد و سرشان را نزد عبیدالله بن زیاد آورد. عبیدالله دستور

 داد گردن خود او را بزنند و خانه اش را ویران کنند.»15



نوشته شده در سه شنبه 93 آبان 6ساعت ساعت 5:4 عصر توسط مشتعلی| نظر بدهید

روز دوم ورود به کربلا :

حسینجان سن اوزوندا باخوب گویلره دولدون

            بو چولده نه بلا وار قزل گُلکیمی سولدون

بیور زینبه آخر نه غم واردی پوزولدون

    باخاندا نیه دولدون علی اصغره قارداش

 

ندور سرّی گتور دونبیزی سن بومکانه

ندن گوز یاشون اولدی بولوط مثلی روانه

گتور مطلبین اصلین بو صحراده بیانه

      فدا اولام او گُلتک سولان لبلره قارداش

 

روا بلمه ربابین گُلی ظلمیله سولسون

سرشگیلیه بو چولده یانان گوزلری دولسون

النده سوسوز اوغلی ئورک غصه لی اولسون

   روا بلمه توکلسون خزان گُللره قارداش

کاروان مقصدینه چاتدی بوگون

توپراق اوسته بالالار یاتدی بوگون

گوز یاشین قانه هامیقاتدی بوگون

 عالمه غم یولین القم توتدی

 حسین جان کربلا    حسین جان کربلا

یارالی سینه لرین یاوری یوخ

کربلانین چولونون داوری یوخ

حقه ناحقین اودور باوری یوخ

   اودی حقین اتگین کم توتدی

   حسین جان کربلا    حسین جان کربلا

        (اثر آقای احمد زاده)



نوشته شده در دوشنبه 93 آبان 5ساعت ساعت 10:59 صبح توسط مشتعلی| نظر

مسلم بن عقیل؛ یار وفادار حسین علیه السلام



نوشته شده در یکشنبه 93 آبان 4ساعت ساعت 5:7 عصر توسط مشتعلی| نظر بدهید

وصال مسلم به ملکوت، او که در عرفه شهید شد تا دعاى عرفه مولى الکونین را تفسیر کند و حماسه مسلم بودن و تسلیم نشدن را بیافریند.
در دوران امامت ده ساله امام حسن مجتبى علیه السلام که از سخت ترین دوره هاى تاریخ اسلام نسبت به پیروان اهل بیت و طرفداران حق بود، «مسلم بن عقیل » با خلوص هر چه تمام در مسیر حق بود و از باوفاترین یاران و از خواص اصحاب امام حسن محسوب مى شد. پس از شهادت امام مجتبى علیه السلام که امامت به حسین بن على علیهماالسلام رسید تا مرگ معاویه که یک دوره ده ساله بود؛ باز «مسلم بن عقیل » را در کنار امام حسین علیه السلام مى بینیم.
به یاد روح بزرگ انسان هاى خودساخته و پاکی که ایثارشان در راه خدا الهام بخش تعهد و فداکارى است. عظمت انسانى چهره هاى پرفروغ تاریخ خونبار ما چون «مسلم بن عقیل » و «هانی بن عروه»، اسوه همه کسانى است که در زندگى به هدف هایى والاتر از دنیا اعتقاد دارند و ارزش هاى متعالى را مى جویند. انسان هاى نمونه از نظر ایمان، اخلاق، شهامت، جوانمردى و استقامت، همیشه زینت تاریخ بوده و هستند.
«مسلم بن عقیل » یکى از این چهره هاست. شنیدن نام این انسان والا و سرباز فداکار راه حق، یاد آور همه خوبی ها، رشادت ها و جوانمردی هاست؛ و خواندن زندگینامه این سردار رشید اسلام، درس آموز و الهام بخش و سازنده است. حماسه مسلم بن عقیل در کوفه، پیش درآمدى بر نهضت عظیم عاشورا بود؛ و خود مسلم، پیشاهنگ نهضت سیدالشهدا علیه السلام و سفیر انقلاب کربلا و پیش مرگ حماسه تاریخ ساز و جاویدان عاشورا بود.
درباره «مسلم بن عقیل » ، چه مى توان گفت، جز بیان صداقت و رشادت و ایمانش؟ و چه مى توان نوشت، جز فداکارى و حماسه و آزادگى اش، و چه مى توان شنید جز عمل به وظیفه و اطاعت از امام و جهاد در راه حق تا مرز شهادت. و «مسلم بن عقیل » کیست؟ تجسمى از ارزش هاى والاى مکتب؛ الگو و اسوه اى از یک جوانمرد سلحشور و انقلابى پاکباخته و دل به راه خدا داده و سر به راه دوست سپرده و قدم در راه حق نهاده و با شهادت به معراج قرب پروردگار رسیده است.



نوشته شده در یکشنبه 93 آبان 4ساعت ساعت 5:6 عصر توسط مشتعلی| نظر بدهید


مسلم بن عقیل کیست؟
در میان جوانان برومند «بنى هاشم »، «مسلم بن عقیل »، فرزند عقیل یکى از چهره هاى تابناک و شخصیت هاى بارز، به شمار مى رفت. «عقیل » برادر حضرت على علیه السلام و دومین فرزند ابوطالب بود.
معاویه، پس از بیست سال سلطنت استبدادى مُرد. یزید، پس از معاویه بر سر کار آمد و با تهدید و تطمیع بر اوضاع مسلط شد. مى خواست اباعبدالله الحسین علیه السلام را هم به بیعت وادار کند، که سیدالشهدا نپذیرفت و به طور مخفیانه، همراه با جمعى از خانواده خود، شبانه از مدینه بیرون آمد و به حرم خدا در مکه پناهنده شد، تا در ضمن آن، از فرصت مناسب ایام حج در جهت آگاهانیدن مردم، بهره بردارى کند.
«مسلم بن عقیل »، برادرزاده امیرالمؤمنین و پسر عموى حسین بن على بود. دودمانى که مسلم در آن رشد یافت، دودمان علم و فضیلت و شرف بود و خاندانى که شخصیت انسانى و اسلامى «مسلم بن عقیل » در آن شکل گرفت، بهترین زمینه را براى تربیت و تکامل معنوى و حماسى مسلم فراهم کرد.
از آغاز کودکى، در میان جوانان بنى هاشم به خصوص در کنار امام حسن و امام حسین (علیهماالسلام) بزرگ شد و کمالات اخلاقى و بنیان ولایت و درس هاى حماسه و ایثار و شجاعت را به خوبى فرا گرفت. اجداد «مسلم بن عقیل » کسانى، چون «ابوطالب » و «فاطمه بنت اسد» بودند که در فرزندان خویش، شجاعت و ایمان و دلاورى را به ارث مى گذاشتند و «مسلم بن عقیل »، شاخه اى پربار از این اصل و تبار بود؛ و بنا به اصل وراثت، خصلت هاى برجسته را از نیاکان خود به ارث برده بود.
به نقل مورخان، در زمان حکومت آن حضرت (بین سال هاى 36 تا 40 هجرى) از جانب آن امام، متصدى برخى از منصب هاى نظامى در لشگر بوده است، از جمله در جنگ صفین، وقتى که امیرالمؤمنین (علیه السلام) لشگر خود را صف آرایى مى کرد، امام حسن و امام حسین علیهماالسلام و عبدالله بن جعفر و «مسلم بن عقیل » را بر جناح راست سپاه، مامور کرد.
شناسنامه «مسلم بن عقیل » را، پیش از آن که از نیاکان و سرزمین و قبیله جستجو کنیم، باید در فکر، عمل و زندگانى اش بیابیم؛ این بهترین معرف «مسلم بن عقیل » است. «مسلم بن عقیل »، در دوران خلافت على علیه السلام در خدمت آن حضرت، مدافع حق بود و پس از شهادت آن امام، هرگز از حق که در خاندان او و امامت دو فرزندش، حسنین (علیهماالسلام) تجسم پیدا کرده بود جدا نشد و عاقبت هم، جان پاکش را بر این آستان فدا کرد.
یزید براى حفظ سلطه و حاکمیت بر کوفه عنصر ناپاک و سفاک و خشنى همچون «عبیدالله بن زیاد» را که حاکم بصره بود، انتخاب کرد. «ابن زیاد» با حفظ سمت، والى کوفه نیز شد. ماموریت ابن زیاد آن بود که به کوفه برود و «مسلم بن عقیل » را دستگیر کند و سپس او را محبوس یا تبعید کند، یا به قتل برساند.
در دوران امامت ده ساله امام حسن مجتبى (علیه السلام) که از سخت ترین دوره هاى تاریخ اسلام نسبت به پیروان اهل بیت و طرفداران حق بود، «مسلم بن عقیل » با خلوص هر چه تمام در مسیر حق بود و از باوفاترین یاران و از خواص اصحاب امام حسن محسوب مى شد. پس از شهادت امام مجتبى (علیه السلام) که امامت به حسین بن على (علیهماالسلام) رسید تا مرگ معاویه که یک دوره ده ساله بود؛ باز «مسلم بن عقیل » را در کنار امام حسین (علیه السلام) مى بینیم. در این دوره بیست ساله، یعنى از شهادت على علیه السلام تا حادثه کربلا بسیارى از کسان، یا مرعوب تهدیدها شدند یا مجذوب زر و سیم و فریفته دنیا و صحنه حق را رها کردند و یا به معاویه پیوستند و یا انزواى بى دردسر را برگزیدند، ولى آنان که قلبى سرشار از ایمان و دلى سوخته در راه حق داشتند و مسلمانى را در صبر و مقاومت و مبارزه در شرایط دشوار مى دانستند، امامان حق را تنها نگذاشتند و با زبان و مال و جان و فرزند، به فداکارى در راه خدا و جهاد فى سبیل الله پرداختند.
ارزش و فضیلت پیروان حق در آن دوره، به خصوص وقتى آشکارتر مى شود که به شرایط دشوار دیندارى و حق پرستى در روزگار سلطه امویان آگاه باشیم.
حضرت على علیه السلام از پیامبر اسلام حدیثى را در مدح «عقیل » نقل مى کند که آن حضرت فرمودند:
«من او را (عقیل ) به دو جهت دوست دارم: یکى، به خاطر خودش، و یکى هم به خاطر این که پدرش ابوطالب او را دوست مى داشت.» و در آخر، خطاب به على علیه السلام فرمود:
«فرزند او «مسلم بن عقیل » کشته راه محبت فرزند تو خواهد شد. چشم مؤمنان بر او اشک مى ریزد و فرشتگان مقرب پروردگار بر او درود مى فرستند.»
معاویه، پس از بیست سال سلطنت استبدادى مُرد. یزید، پس از معاویه بر سر کار آمد و با تهدید و تطمیع بر اوضاع مسلط شد. مى خواست اباعبدالله الحسین (علیه السلام) را هم به بیعت وادار کند، که سیدالشهدا نپذیرفت و به طور مخفیانه، همراه با جمعى از خانواده خود، شبانه از مدینه بیرون آمد و به حرم خدا در مکه پناهنده شد، تا در ضمن آن، از فرصت مناسب ایام حج در جهت آگاهانیدن مردم، بهره بردارى کند.
سال شصت هجرى بود. اقامت چهار ماهه امام حسین علیه السلام در مکه و برخورد با مردم و تشکیل اجتماعات و گفتگوها، مردم را با انگیزه و اهداف امام، از امتناع از بیعت با یزید، آشنا کرد؛ به خصوص مردم کوفه از اقدام انقلابى امام حسین علیه السلام خوشحال و امیدوار شدند. مردم کوفه، خاطره حکومت چهار ساله علوى را به یاد داشتند و در این شهر، شخصیت هاى برجسته و چهره هاى درخشانى از مسلمانان متعهد و یاران اهل بیت بودند. از این رو نامه ها و طومارهاى مفصلى با امضاى چهره هاى معروف شیعه در کوفه و بصره به امام حسین علیه السلام نوشتند، که تعداد این نامه ها به هزاران مى رسید. کوفیان، گروهى را هم به نمایندگى از طرف خود به سرکردگى «ابوعبدالله جدلى » به نزد آن حضرت فرستادند و نامه هایى همراه آنان ارسال کردند.
در میان نامه ها و امضاها، نام شخصیت هاى بزرگى از کوفه همچون «شبث بن ربعى » و «سلیمان بن صرد» و «مسیب بن نجبه » و ... به چشم مى خورد که از آن حضرت مى خواستند مردم را به بیعت با خود دعوت کند و به کوفه بیاید و یزید را از خلافت خلع کند.
امام، تصمیم گرفت در مقابل اصرار و دعوت هاى مکرر مردم کوفه، عکس العمل نشان داده و اقدامى کند. براى ارزیابى دقیق اوضاع کوفه و میزان علاقه و استقبال مردم و تهیه مقدمات لازم و شناسایى و سازماندهى و تشکل نیروهاى انقلابى، ضرورى بود که کسى قبلا به کوفه رفته و این ماموریت را انجام دهد و گزارشى دقیق از وضعیت شهر و مردم، به او بدهد.
حسین بن على علیهماالسلام در یکى از منازل میان راه، خبر شهادت این سه یار وفادار خویش را شنید. شهادت «مسلم بن عقیل »، «هانى» بن عروه و عبدالله یقطر، امام را ناراحت کرد و امام فرمود: «انا لله و انا الیه راجعون » و اشک در چشمانش حلقه زد. چندین بار، براى «مسلم بن عقیل » و «هانى» از خداوند رحمت طلبید و گفت: «خدایا براى ما و پیروانمان منزلتى والا قرار بده و ما را در قرارگاه رحمت خویش جمع گردان، که تو بر هر چیز، توانایى!»
حضرت حسین بن على (علیهماالسلام) مناسب ترین فرد براى این ماموریت محرمانه را «مسلم بن عقیل » دید، که هم آگاهى سیاسى و درایت کافى داشت، و هم تقوا و دیانت، و هم خویشاوند نزدیک امام بود. به نمایندگانى که از کوفه آمده بودند، فرمود: من، برادر و پسر عمویم «مسلم بن عقیل » را با شما به کوفه مى فرستم، اگر مردم با او بیعت کردند؛ من نیز خواهم آمد.
این که امام از «مسلم بن عقیل » به عنوان «برادرم » و «فرد مورد اعتمادم » نام مى برد، میزان اعتبار و لیاقت و کفایت مسلم بن عقیل را مى رساند. آنگاه «مسلم بن عقیل » را طلبید و به او فرمود: به کوفه مى روى، اگر دیدى که دل و زبان مردم یکى است و آنچنان که در این نامه ها نوشته اند متحدند و مى توان به وسیله آنان اقدامى کرد، نظر خودت را بر من بنویس و «مسلم بن عقیل » را وصیت و سفارش کرد، به این که:
پرهیزکار و با تقوا باش؛ نرمش و مهربانى به کار ببر؛ فعالیت هاى خود را پوشیده دار؛ اگر مردم، یکدل و یک جان بودند و در میانشان اختلافى نبود، مرا خبر کن.



نوشته شده در یکشنبه 93 آبان 4ساعت ساعت 5:3 عصر توسط مشتعلی| نظر بدهید

مرجع دریافت قالبها و ابزارهای مذهبی
By Ashoora.ir & Night Skin